บทที่ 12 รับผิดชอบ 1

สิบนาฬิกาไม่ขาดไม่เกิน ร่างเล็กที่นอนบนเตียงเริ่มขยับตัว เปลือกตาบางค่อยๆ ปรือขึ้นสู้แสงแดดอ่อนยามเช้าที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้าใส่เรือนกายคือความระบมปวดเมื่อยไปทั่วทุกอณูเนื้อ ราวกับใช้ร่างกายอย่างหนักหน่วงตลอดทั้งคืน โดยเฉพาะจุดเร้นลับใจกลางเรือนร่างสตรี ความรู้สึกตึง แล...